🔙 Η επιστροφή
Πέρασαν σχεδόν 10 χρόνια από τότε που ήμουν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, στο τμήμα Βιομηχανικής Διοίκησης και Τεχνολογίας. Μια εποχή γεμάτη ερωτήματα, μπέρδεμα και έντονες εμπειρίες.
Τότε, για έναν χρόνο (2013–2014), συμμετείχα στη Θεατρική Ομάδα του ΠαΠει με σκηνοθέτη τον Απόστολο Ψαρρό. Δεν ήταν “οικογένεια” με την κλασική έννοια, αλλά ήταν ένας χώρος όπου έμαθα πολλά. Για τη συνεργασία, για την επικοινωνία, για τη φωνή και το σώμα μου. Για το θέατρο. Για την κοινότητα.
Η παράστασή μας υπάρχει ακόμη στο YouTube (δεν πρόκειται να στο κάνω εύκολο να την βρείς), και κάθε φορά που την ξαναβλέπω, νιώθω κάτι βαθύ να ξυπνά. Θυμάμαι τον εαυτό μου μέσα στις πρόβες, να μαθαίνω να ακούω, να στέκομαι, να εκφράζομαι. Και εννοείται κλαίω μόνος μου.
🎬 Η φετινή παράσταση: Χρονοκάψουλα – Back to our Future
Χθες βρέθηκα ξανά εκεί. Αυτή τη φορά ως θεατής. Η φετινή παράσταση της ΘΟΠαΠει είχε τίτλο “Χρονοκάψουλα: Back to our Future” και ήταν κάτι παραπάνω από καλλιτεχνικό γεγονός. Ήταν μια εμπειρία.
Κάθε παιδί πάνω στη σκηνή “κέρασε” ένα κομμάτι της ψυχής του. Προσωπικά βιώματα, αναμνήσεις, συναισθήματα και προβληματισμούς. Από την κλιματική κρίση και τα πολιτικά αδιέξοδα μέχρι τον έρωτα, τις φιλίες, την πίεση για το πτυχίο, την εσωτερική αναζήτηση.
Είδα εκεί μέσα τον εαυτό μου. Τον τότε εαυτό μου. Και ένιωσα να επιστρέφω χωρίς να έχω φύγει ποτέ πραγματικά.
🌀 Μια σκέψη που με τριγυρνά
Καθώς έφευγα, αναρωτήθηκα:
Πώς γίνεται, 10 χρόνια μετά, οι νέοι να έχουν τις ίδιες ανησυχίες με εμένα;
Η απάντηση ήρθε ήσυχα:
Επειδή είμαστε όλα ψυχές σε εξέλιξη.
Επειδή όλοι περνάμε, με τον δικό μας τρόπο, από τους ίδιους κόμβους.
Επειδή η ζωή είναι μια σπείρα που μας φέρνει ξανά και ξανά εκεί όπου πρέπει να κοιτάξουμε μέσα μας.
💭 Νοσταλγία και γλυκός πόνος
Τα φοιτητικά μου χρόνια δεν ήταν εύκολα. Είχαν πολύ χάσιμο, πολλή μοναξιά, πολλά “δεν ξέρω”. Μα τώρα, με την απόσταση του χρόνου, τα λησμονώ και τα αγαπώ μαζί.
Νιώθω ευγνωμοσύνη.
Και ένα τεράστιο μπράβο σε όλα τα παιδιά της φετινής παράστασης.
Με κάνατε να νιώσω και πάλι φοιτητής.
Και κάτι παραπάνω: με κάνατε να νιώσω ζωντανός.
🌱 Ένα μήνυμα για εσάς
Δεν ξέρω τα ονόματά σας. Δεν ξέρω την κάθε ιστορία πίσω από το κάθε βλέμμα, το κάθε κείμενο, το κάθε ρίγος πάνω στη σκηνή.
Ξέρω μόνο πως ήσασταν αληθινοί. Και αυτό δεν ξεχνιέται.
Σας ευχόμαστε να συνεχίσετε να τολμάτε.
Να βρείτε τον δρόμο σας — ο καθένας και η καθεμιά σας.
Να πάρετε το πτυχίο σας και να χτίσετε έναν κόσμο πιο ανθρώπινο, πιο δίκαιο, πιο δικό σας.
Να αγαπάτε τον εαυτό σας μέσα στο μπέρδεμα.
Και να θυμάστε: ήδη είστε πιο δυνατοί απ’ όσο νομίζετε.
Σωκράτης Καλτσής
📼 Bonus από τα παλιά
Και μιας που μιλάμε για θεατρικές στιγμές και φοιτητικά flashbacks…
Ιδού κι ένα απόσπασμα από τη δική μου συμμετοχή στη ΘΟΠαΠει, πίσω στο 2014.
(Ναι, είμαι αυτός εκεί με την “αγωνία στο βλέμμα” και την “εσωτερική αναζήτηση στο σώμα” 😅)
Θεατές με διακριτικότητα παρακαλούνται να συγκρατήσουν τα γέλια τους.
Ή και όχι. 😄
