Το Σάββατο 10 Μαΐου βρέθηκα στο TEDxNTUA 2025, που φέτος έκλεισε 10 χρόνια ζωής και φιλοξενήθηκε στο Ωδείο Αθηνών. Ο καιρός ήταν καλοκαιρινός. Η Αθήνα λαμπερή. Και η ερώτηση που αιωρούταν στο μυαλό μου ήταν: Γιατί να αφιερώσει κανείς ένα ολόκληρο ηλιόλουστο Σάββατο για να ακούσει μια σειρά από ομιλίες;
Για μένα η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: ήθελα να συναντηθώ με την κοινωνία, να δω τα νέα παιδιά, να ακούσω τις αγωνίες τους, να νιώσω τον παλμό τους. Ήθελα να αφουγκραστώ τις ανάγκες τους πέρα από οθόνες και αλγόριθμους.
Επιστροφή σε μια αγαπημένη ομάδα
Ένας ακόμα λόγος ήταν πιο προσωπικός. Η ομάδα Solidarity for Fashion, της οποίας ήμουν παλαιότερα ενεργό μέλος, είχε κληθεί να συμμετέχει στην εκδήλωση. Το να δω αυτό το εγχείρημα να συνεχίζει, να εξελίσσεται και να παίρνει θέση σε ένα τόσο σημαντικό βήμα, ήταν για μένα συγκινητικό. Ένιωσα περηφάνια — και μια παράξενη αίσθηση τιμής που δεν ανήκα πια εκεί, αλλά είχα υπάρξει κομμάτι της αρχής.
Οι άνθρωποι πίσω από τα παρασκήνια
Αυτό που παρατήρησα έντονα φέτος, ήταν η σχεδόν απόλυτη παρουσία γυναικών στις ομάδες εθελοντών και της οργανωτικής επιτροπής. Το 95% του δυναμικού ήταν θηλυκότητες — δραστήριες, αποφασιστικές, παρούσες με ευγένεια και ευθύνη. Κρατάω αυτήν την παρατήρηση όχι απλώς σαν στατιστικό στοιχείο, αλλά σαν ένδειξη για το ποιοι άνθρωποι αναλαμβάνουν την φροντίδα, το στήσιμο, το “μαζί”.
Ένιωσα… μεγάλος
Να το πω κι αυτό: υπήρξε μια πικρία. Οι φοιτήτριες και οι εθελοντές μου μιλούσαν στον πληθυντικό, με ένα σεβασμό που μου φάνηκε απόμακρος. Και δεν ήταν μόνο θέμα γλώσσας. Ήταν αυτή η αίσθηση ότι δεν ανήκω πια σ’ αυτόν τον μικρόκοσμο, ότι παρακολουθώ κάτι από “έξω”. Ένιωσα να απομακρύνομαι από τον παλμό, από τον αυθορμητισμό της συμμετοχής.
Ίσως, σκέφτηκα, αυτός να είναι πια ο νέος μου ρόλος: όχι να είμαι μέσα στην ομάδα, αλλά να σταθώ απέναντι και να μιλήσω σε αυτήν. Ίσως, την επόμενη φορά, να συμμετέχω σαν ομιλητής. Με έναν λόγο που να μην είναι άψογος, αλλά να είναι αληθινός.
Όταν η τελειότητα σκοτώνει την επαφή
Γιατί αλήθεια, πολλοί από τους φετινούς ομιλητές προσπάθησαν τόσο πολύ να μην κάνουν λάθη, που κατέληξαν να διαβάζουν από οθόνες λόγια που (φαίνονταν πως) δεν ήταν δικά τους. Μερικές ομιλίες έμοιαζαν να έχουν γραφτεί από ΑΙ — κομψές, σωστά δομημένες, αλλά χωρίς ψυχή. Δεν λέω, υπήρξαν εξαιρέσεις. Υπήρξαν στιγμές που συγκινήθηκα, που γέλασα, που ένιωσα σύνδεση. Αλλά η γενική αίσθηση ήταν: πολύ λίγη ανθρώπινη παρουσία, πολύς φόβος να μην κάνω λάθος.
Και αυτό είναι κρίμα. Γιατί τα TEDx έγιναν για να ακούμε ιδέες που εμπνέουν. Κι αυτό, όσο καλά και να τα γράψει μια μηχανή, μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να το μεταδώσει.
Φεύγοντας
Έφυγα με ανάμεικτα συναισθήματα. Συγκίνηση, νοσταλγία, μια αίσθηση μεταβατικότητας. Δεν ήμουν εκεί ούτε σαν παλιός, ούτε σαν καινούργιος. Ήμουν ένας παρατηρητής. Αλλά ένας παρατηρητής που διψάει για ουσιαστική σύνδεση και που ελπίζει πως την επόμενη φορά, θα μπορέσει να συνεισφέρει αλλιώς. Ίσως πάνω στη σκηνή. Ίσως με λιγότερο τέλειες λέξεις. Αλλά με περισσότερη αλήθεια.
Σωκράτης Καλτσής
